ای ساربان آهسته ران، کارام جانم می رود
وان دل که با خود داشتم، با دلستانم می رود
من مانده ام مهجور از او، بیچاره و رنجور ازو
گویی که نیشی دور ازو، در استخوانم میرود
گفتم به نیرنگ و فسون، پنهان کنم ریش درون
پنهان نمی ماند که خون، بر آستانم می رود
محمل بدار ای ساروان، تندی مکن با کاروان
کز عشق آن سرو روان، گویی روانم می رود
او می رود دامن کشان، من زهر تنهایی چشا
ندیگر مپرس از من نشان، کز دل نشانم می رود
برگشت یار سرکشم، بگذشت عیش ناخوشم
چون مجمری پر آتشم، کز سر دخانم می رود
با آنهمه بیداد او، وین عهد بی بنیاد او
در سینه دارم یاد او، یا بر زبانم می رود
باز آی و بر چشمم نشین، ای دلستان نازنین
کاشوب و فریاد از زمین ، بر آسمانم می رود
شب تا سحر می نغنوم ، واندرز کس می نشنوم
وین ره نه قاصد می روم ، کز کف عنانم می رود
گفتم بگریم تا ابل ، چون خر فرمانده به گل
وین نیز نتوانم که دل ، با دلستانم می رود
صبر از وصال یار من ، برگشتن از دلدار من
گرچه نباشد کار من ، هر کار از آنم می رود
در رفتن جان از بدن ، گویند هر نوعی سخن
من خود به چشم خویشتن ، دیدم که جانم می رود
سعدی فغان از دست ما ، لایق نبود ای بی وفا
طاقت نمی آرم جفا ، کار از فغانم می رود
*
ای ساریبان آهسته گئت، آرام جانیمدیر گئدن
یار کونلومو چکمیش منیم، روح و روانیمدیر گئدن
سعی ائیله دیم افسونیله، پونهان قیلام من دردیمی
پونهان ایشیم چیخدی اوزه، سئیلیله قانیمدیر گئدن
قالدیم بئله زار و ذلیل، بیچاره یم قلبیم علیل
دوشدوم او دیلداردان اوزاق، آسوده یاریمدیر گئدن
یوخ عهدینین بونیادی هئچ، بیتمز اونون بیدادی هئچ
چیخماز کونولدن یادی هئچ، ان خوش زمانیمدیر گئدن
بیر آن دایان ای ساریبان، قویما گئده بو کاروان
اول سروه اویموشدور کونول، سروی روانیمدیر گئدن
بیر دون گئری ای نازنین، گؤز مسکنین اولسون سنین
سن سیز بو سونسوز گویلره، آه و فغانیمدیر گئدن
جان ترک ائدنده جیسمینی، اینسان آچار اوز حیسسینی
یوخدی سوزون گورموش گوزوم، بو خسته جانیمدیر گئدن
سعدی سنه لایق دئیل، یاردان گیلئی ای بیوفا
چوخ گوردوم اوندان من جفا، صبر و توانیم دیر گئدن
*
