Mittwoch, Februar 01, 2017

اوره ک دیدیلدی ,جانیم یاندی, کونلوم اودلاندی - جمشید منوری

اوره ک دیدیلدی ,جانیم یاندی, کونلوم اودلاندی
دوات جالاندی,قلم یاندی, نامه ایسلاندی
سالوب اود ایچره منی , هانسی کول کوسا ال آتیم
اود ایچره یاندیقیما باخدی ,گولدی , قیرجاندی
عومور بویی یارا ویردیم بو کونلومی ولله
بو یانمیش عشقیمی یاددان چیخارتدی هم داندی
سئوینجیمین چادیری یاندی سوندوره ن یوخدور
گوره ن وجودیمی ساندی پلاسکو تهراندی
دونوم باشیوا دیدیم , سویله دی عبث سوزدور
نه آنلادیم بو نگاره ؟ , جوابی قان قاندی
نه غصه ویرسه منه قوی ویره گوزه ل یاریم
منیم غزل لریمه در بحر عماندی
منوری 14/11/95

Dienstag, Januar 31, 2017

اگر آن ترک شیرازی

منبع : فیس بوک فرشته شهراز
*
حافظ شیرازی :
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را
صائب در جواب حافظ :
هر آن کس چیز می بخشد، ز جان خویش می بخشد
نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سر و دست و تن و پا را
شهریار در جواب هر دو :
هر آن کس چیز می بخشد بسان مرد می بخشد
نه چون صائب که می بخشد سر و دست و تن و پا را
سر و دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند
نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دل ها را
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم تمام روح و اجزا را
امیر نظام گروسی در جواب حافظ :
اگر آن کرد گروسی بدست آرد دل ما را
بدو بخشم تن و جان و سرو پا را
جوانمردی به آن باشد که ملک خویشتن بخشی
نه چون حافظ که میبخشد سمرقند و بخارا را
دکتر انوشه در جواب امیر نظام گروسی :
اگر آن مهرخ تهران بدست ارد دل ما را
به لبخند ترش بخشم تمام روح و معنا را
سر و دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند
نه بر آن مه لقای ما که شور افکنده دنیا را
رند تبریزی هم در پاسخ حافظ ، صائب و شهریار :
اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
بهایش هم بباید او ببخشد کل دنیا را
مگر من مغز خر خوردم در این آشفته بازاری
که او دل را بدست آرد، ببخشم من بخارا را
نه چون صائب ببخشم من سر و دست و تن و پا را
نه من آن شهریارانم ببخشم روح و اجزا را
که این دل در وجود ما خدا دارد که می ارزد
هزاران ترک شیراز و هزاران عشق زیبا را
ولی گر ترک شیرازی دهد دل را بدست ما
در آن دم نیز شاید ما ببخشیمش بخارا را
محمد فضلعی در جواب حافظ :
اگر این مهرخ شهلا بدست آرد دل مارا
زیادت باشد اورا گر ببخشم مال دنیا را
به راه دین میبخشند سر و دست و دل و پا را
نه برگور و نه بر آدم گری بخشند اینها را
محمد فضلعلی در جواب انوشه و شهریار:
مگر ملحد شدی شاعر كه روح و معنیش بخشی
نباشد ارزش یك فرد زیبا ، روح و معنا را
امام عصری و حاضر چنین بیهوده میگویی
كه روح معنیش بخشی ، یكی مه روی شهلا را
وگر لایق بود اینها به خاك پای او بخشم
كه نالایق بود دست و سر و هم روح ومعنا را
مگر یك مهرخ خاكی به معنا چیز میبخشد
وگر روح ارزشش این گونه باشد عرش اعلا را
به یك مه روی تهرانی مگر معناش میبخشند
ندانی این معما را به یاوه چرت میگویی
سید حسن حاج سید جوادی در جواب انوشه :
اگر میر کمانداران به دست آرد دل مارا
به ابروی خمش بخشم هزاران شعر زیبا را
تمام روح و معنا را به دست یار می بینم
چرا بخشم بر او چیزی که باید او دهد ما را
الا ای حاتم طائی ز جیب غیب می بخشی ؟
نباشد ارزش یك بچه میمون روح و معنا را
یك شاعر یا شاعره گمنام در جواب به حافظ و رند تبریزی و صائب :
عجب آشفته بازاری ، خریداران دانا را
همه ترکان تبریزی ، بت زیبای رعنا را
گشاد دست صائب بین ، پشیمان می شود منشین
خریداری چنین هرگز ، چه ارزان داده اعضا را
سر ودست بلورین را ، تن رعنای سیمین را
که بر کارش نمی آید ، بجایش دست و هم پا را
بیبن این را به آخر شد ، عنایاتش چه وافر شد
نه تنها جمله اجزا را ، چو مردان روح والا را
از این بهتر چه می خواهی ، زیانت می رسد باری
بیا ای ترک شیرازی ، ببر این مرده کالا را
بیا دلدار شیرازی ، ببین رند از سر مستی
چه می گوید نمی دانم ، مگر گم عقل برنا را
شماتت بر خریداران ، چو سنگ از آسمان باران
چرا اینگونه گفتن ها ، چنین عرضه تقاضا را
برابر می کند دل را ، که برتر می کند دل را
زعشق ترک شیرازی ، همو بخشد همان ها را
سر آخر چه می نازد ، به شهر خواجه می تازد
سخاوت می کند او هم ، سمرقند و بخارا را
بدور از قیل و این غوغا ، سر خود (بی نشان) بالا
دعا کردم یکایک را ، تو هم (انّا فتحنا) را
دكتر آصف در جواب حافظ و گروسی و انوشه :
اگر آن مهرخ خوافی بدست آرد دل مارا
نثار مقدمش سازم شهنشاهی عالم را
اگر حافظ بدو بخشد سمرقند و بخارا را
و یا آن کرد گروسی تن و جان و سر و پا را
دم از قیمت زنند آخر برای درّ بی همتا
وگر با فخر می بخشد انوشه روح و معنا را
ولی آصف که می گوید شهنشاهی عالم را
بدو بخشد تن و معنا ، بهشت و عرش اعلا را
حسین فصیحی لنگرودی :
"اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را"
نبخشم بهر خالی یک وجب از خاک ایران را
ببخشید آنچه میخواهید ، از سر تا به پا ، اما
نبخشید از سر وادادگی ملک شهیدان را
ناتولی درخشان :
اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا
چه جای بخششی دیگر سر و روح و بخارا را
کسی را چیز میبخشند که در وی حاجتی باشد
نه بهر ترک شیرازی که خود بخشیده جانها را
عماد کرمی :
اگر آن سرو اهوازی به دست آرد دل مارا
به ابروی کجش بخشم چهارشیر ، و ملی را
سخا و جود آن باشد که از شهرش بدو بخشی
نه چون حافظ که میبخشد به شیرازی بخارا را
خانم یاری :
اگــر آن تـــرک شیــرازی بدست آرد دل ما را
چنــــــان بوسم به دل او را ، كهبوسد او دل ما را
نه چون حــــافظ دهم او را سمرقند و بخـــارا را
نه چونصائب دهم او را ســر و دست و تن و پا را
نه چون استاد مي بخشم به او، مـــن روحو اجزا را
نه چون ياري بسايم من ، ز آن عــــــزت كف پا را
سمـــرقند وبخــــارا را ازآن شاه مي دانـنــــد
كجا آري تو اي حافظ برايش اين هــدايـــــارا
سرو دست و تن و پا را خداي دل نمي خواهـــد
نخواهد ترك من صائب ، تو را باسودُ اينـهـــــا را
و تـو اي شهريــــار ما ،همي شوري ســـر صائـب
ندانستيكه از رب الكريم است روح و اجــــزا را
تو اي يــــاري اگر محو جمال يــــار ميبودي
بساييدي ز جــانت از برايش آن دل خــــــــارا
امیر یوسف محبی از زبان حافظ :
منــم حـــافظ که اشعارم پریشان کــرده فــردا را
بـه یــادم بــرده ایـن عـــالم تمـــام فکــر دنیا را
اگـر بـر تـرک شیـــرازی سراییــدم چنیـن اشعـار
نمیـدانـــی کـه یــاد او هنـــوزم بـــرده دلهـــا را
چنیــن یــار گــران قدری ندیــدم در پــس عــالم
که صائب در جواب من دهد دست و تن و پا را
اگــر پاســخ ندادم مــن به صائب در چنین روزی
نمی خواهم غمش بینم که گیرد دامـن مـا را
اگــر گـــویـــم دهــم بــر او سمـرقــند و بخــارا را
هــم اکنـــون بـاز میگویــم دهم من کل دنیا را
اگــرعشقی چنین خواهی بگو راز خودت با رب
کـه بـر عشــاق میبخشد تمــام روح و معـنا را
نصیحت می کنم بر تو که داری ایـن چنین دلبـر
به هـر قیمت به دست آور اگـر خواهی ثریـا را
کنم یادی ز این یوسف که داده وقت خود بر من
ندایش را به رب گوییــم کـه میخواهد زلیخا را
مهرانگیز رساپور (م. پگاه) :
چنان بخشیده حافظ جان، سمرقند و بخارا را
که نتوانسته تا اکنون، کسی پس گیرد آن‌ها را
از آن پس برسر پاسخ به این ولخرجی حافظ
میان شاعران بنگر، فغان و جیغ و دعوا را
وجودِ او معمایی ست پر افسانه و افسون
ببین خود با چنین بخشش، معما در معما را
بیا حافظ که پنهانی، من و تو دور ازاین غوغا
به خلوت با هم اندازیم این دل‌های شیدا را
رها کن ترکِ شیرازی! بیا و دختر لر بین
که بریک طره‌ی مویش، ببخشی هردو دنیا را
فزون برچشم و بر ابرو، فزون بر قامت و گیسو
نگر بر دلبر جادو، که تا ته خوانده دریا را
شنیدم خواجه‌ی شیراز، میان جمع میفرمود:
« " پگاه" است آنکه پس گیرد، سمرقند و بخارا را !»
بدین فرمایش نیکو که حافظ کرد می‌دانم ،
مگر دیگر به آسانی کسی ول می‌کند ما را؟!
محمد عبادزاده شاعر طنز سرا :
اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
خوشا بر حال خوشبختش، بدست آورد دنیا را
نه جان و روح می بخشم نه املاک بخارا را
مگر بنگاه املاکم؟چه معنی دارد این کارا؟
و خال هندویش دیگر ندارد ارزشی اصلاً
که با جراحی صورت عمل کردند خال ها را
نه حافظ داد املاکی، نه صائب دست و پا ها را
فقط می خواستند این ها، بگیرند وقت ما ها را...!
یک شاعر یا شاعره طنز سرای دیگر :
اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
بگویش باز پس آرد دل بی چاره ی ما را
مگر طاقت و یا ظرفیتش چون است یارم را
که هر کس میرسد ره ره بدستش می دهد دل را
یک شاعر یا شاعره گمنام دیگر :
آگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم یه من کشک و دو من قارا
سر و دست و تن و پا را ز خاک گور میدانیم
زمال غیر میدانیم سمرقند و بخارا را
گر عزراییل ز ما گیرد تمام روح اجزا را
چه خوشترمیتوان باشد؟؟ زآن کشک و دو من قارا
یک شاعر یا شاعره گمنام :
اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سریر روح ارواح را
مگر آن ترک شیرازی طمع کار است و بی چیز است؟
که حافظ بخشدش او را سمرقند و بخارا را
کسی که دل بدست آرد ، که محتاج بدنها نیست
که صائب بخشدش او را سرو دست و تن و پا را
یک شاعر یا شاعره گمنام دیگر :
به پیش ترک شیرازی مگر کی ارزشی دارد
اگر بخشم زدار خود تمام روح و اجزا را
خوشا آن کس که می بخشد ز دار و از ندار خویشبسان
شیخ شیرازی که بخشیده است آنها را
اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دلما را
به خال هندویش بخشم تمام ملک دنیا را
یک شاعر یا شاعره گمنام دیگر :
هر انکس چیز می بخشد، ز درک خویش می بخشد
یکی جان و یکی روح و دیگر هیج می بخشد
یکی از بخشش عریان است و ان دیگر به عصیان است
و هرکس از برای دل دوصد بس بیش می بخشد
اگر ان ترک شیرازی، دلی را دست اوردی
تو عنوان دان که او هم نیز، یکی ناچیز می بخشد
یک شاعر یا شاعره گمنام دیگر :
هر آن کس چیز می بخشد، به زعم خویش می بخشد
یکی شهر و یکی جسم و یکی هم روح و اجزا را
کسی چون من ندارد هیچ در دنیا و در عقبا
نگوید حرف مفتی چون ندارد تاب اجرا را
یک شاعر یا شاعره گمنام دیگر :
اگر یار بلند بالا بخواهد خاطر مارا
بر این لطفش ببخشایم تمام جمله اعضا را
هر آن کس چیزمی بخشد ز مال خویش می بخشد
هر آن کس چیزمی بخشد ز ملک خویش می بخشد
نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را
یک شاعر یا شاعره گمنام دیگر :
کلام و درد حافظ سخاوت یا خساست نیست
نخواندی بیت دیگر را که فرموده شمایان را
"ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی است
به آب و رنگ و خال و خط، چه حاجت روی زیبا را"
یک شاعر یا شاعره گمنام دیگر :
اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
فدای مقدمش سازم سرودست و تن و پا را
من آن چیزی که خود دارم نصیب دوست گردانم
نه چون حافظ که میبخشد سمرقند و بخارا را
یک شاعر یا شاعره گمنام دیگر :
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خورشید و فلک سایم از این عزت کف پا را
روان و روح و جان ما همه از دولت شاه است
من مفلس کی‌ام چیزی ببخشم خال زیبا را
اگر استاد ما محو جمال یار می‌بودی
از آن خود نمی‌خواندی تمام روح و اجزا را
یک شاعر یا شاعره گمنام دیگر :
هر آن کس چیز می بخشد به لطف خویش می بخشد
یکی جان و یکی روحش یکی دیگر بخارا را
یکی شاید ندارد چیزی وهیچ اش نمی بخشد
یکی چون من نه می بخشد نه می خواهد که بخشیدن
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندو اش این من نه خواهم خواست بخشیدن
من هم میگم :
سمرقند و بخارا را ، سر و دست و تن و پا را
تمام روح و اجزا را ، تمام روح و معنا را
هزاران شعر زیبا را ، شهنشاهی عالم را
بهشت و عرش اعلی را ، سریر روح معنا را
نه ایران را ، نه ایمان را ، نه حتی کل دنیار را
هزاران عشق زیبا را ، زهی ملک سلیمان را
نه ثروت را ، نه مکنت را ، نه شوکت را ، نه صولت را
نه اینان را ، نه آنان را ، نه حتی کل دریا را
نمی بخشم به جانانم ، بدان خالق همی بخشم
که بخشیده به من ، آن ترک یار مهربانم را
آگر آن ترک جانانم بدست آرد دل ما را
به محض بودنم بخشیده او یک روح و یک جان را
نباشد هیچ لا یق تا که بخشم من نگارم را
به محض بودنش بخشم ، تمام بود و هستم را
خواننده ای به نام هوشنگ:
الا ای مدعی عشق سمرقند و بخارا را
سرو دست و تن پا را و هم آن روح و معنا را
بهایش را ستانیدن نباشد شرط دلداری
ببخشا بارضای دل نه با شرط و اگر اما!
و در ثانی تمام این سخاوتها که میبخشی
فروغی از رخ یار است نباشد ذره ای مارا!
برای یار شیرینم نیابم تحفه ای لایق
چه آرد او چه نارد او بدستش این دل مارا
خواننده ای به نام فرزاد فرضی پور:
اگــر آن تـــرک نمینی بدست آرد دل ما را
ز رویش بخشم از نامم به زرگرگو که فرزادم
ز حافظ انتظار این بود ز یارانم ولی هرگز
یکی دستی بداد از دم یکی روحش کمی لرزید
چه بهتر میشد از اول که حافظ بو همان زرگر
خواننده ای به نام طاهر:
اگر آن ترک شیرازی ببیند این سخن ها را
به خال هندویش سوگند به دست آرد دل مارا!
که خواجه بهر پز دادن و ایضا بهر تفریحش
همی گفته به این و آن ببخشم من بخارا را !
اگر هم هرچه بخشیده به اعتبار بخشیده
ببین اینک در این هنگام شمار جو زده ها را
ببین خواجه چه ها کرده که بعد این همه سالش
که یک لشگر به شعر خود نکرده حل معما را !
چه رخ داده که حافظ را همه باهم به نقد آرید؟؟
ببین ترکی ببرده آبروی پیر دانارا
خواننده ای به نام احمد قارونی فرد:
اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
دلی خونین نصیبش گشته بیچاره نبرده سود از این کالا
اگر خون از دلم شوید به ارزانی کالا و فراوانی
پس آنگه خال هندویش بیارزد هم سمرقند هم بخارا را
وگرنه من در این آشفته بازار گرانی ها و بیکاری
روم قند سمرقند گیرم و آب بخارا را
دگر چیزی نمی ماند برای خواجه شیراز
که بر هر خال هندویی ببخشد این چنین آن را
جواب خواننده ای به نام محسن منجزی به رند تبریزی:
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل مارا
به خال هندویش بخشم زمین و باغ دلهارا
هرآ کس چیز میبخشد بروی لطف میبخشد
نه بر آن رند تبریزی بگیرد کل دنیارا
که ما هستیم اهوازی نه تبریزی شود چون ما
در این دولت هر آن آشفته بازاری زیر ترک تبریزیست
چنان گوید که من هم در این آشفته بازاری ز او گیرم تمام روح و اجزارا
تو ای رند تبریزی تو از حافظ جه میدانی
من از حافظ چنان دانم که او صاحب سخن سلطان ایرانست
خواننده ای به نام فرشته شیرین سخن:
كسان بخشند!چه سان بخشند؟تمام روح واجزاء را
سرو دست و تن وپارا سمرقندو بخارا را
زبحر آنچه ميبخشند چه سان مردانه ميبخشند!
نباشد نزد من ياران بهاء حكمت الله را
خواننده ای به نام حامد:
نه ترک است و نه شیرازی مزن تهمت تو مولا را
نه محتاج است که بخشندش سمرقند و بخارا را
فدای او همه عالم من الاول الی الاخر
همه عالم دهد در راه او دست و سر و پا را
اگر حافظ بگوید ترک شیرازی مقصر نیست
برای اینکه نشناسد عزیز قلب زهرا را
خواننده ای به نام حسین افسری:
چو صائب من نمی بخشم سرودست و تن و پارا
اگر بخشم, ببخشم قسمتی از مال دنیا را
اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا
به خال هندویش بخشم کمی از ارث بابا را
خواننده ای به نام عبدالعلی:
حافظ خبر نداشت جهان وقف مرتضاست
از کیسه ی‌ خلیفه سمرقند داده است
خواننده ای به نام محمد علی شمس بیرامی:
اگـــر آن تـــرک شیرازی بــدست آرد دل مـا را
چــــه بیهوده ست کــار او که چون باشد سر کارا
بده ساقـــی مـی باقی که در جنت نخـواهی یافت
کســـی از دوســتان خــود و هم او و من و ما را
فغان کـــاین لولیان شـوخ شیرین کار شهر آشوب
خیــــــالی خـــام کردند و نمودند عشوه ای مارا
ز عشـــــق ناتمـــام ما جمال یـار مستغنی است
کــــه او خــــود نیز مــــی داند عیار ما و معیارا
مـن ازآن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستم
کشــــاند ســـوی بیراهه زلیخــا جمله زن ها را
اگــــر دشنام فـــرمایی و گــر نفـرین دعا گویم
سکــــوتی محــض بایــد در جـواب ابلهان مارا
نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست تر دارند
جوانــــان در زمــان ما شراب و عیش و ودکا را
حـــدیث مطـــرب و مـی گو و راز دهر کمتر جو
کســــی را نیست اعصـــاب شنیدن، وعظ ملا را
غـــزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ
کنـــون لاطاعــلات بی حساب "شمس" رسوا را
خواننده ای به نام صابر:
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
بدو گویم رهایم کن، که بیند ترک تبریزی!
برو ای ترک قلابی و عشوه می نکن، ورنه
ز مادر زن رسد ما را، هزاران فحش تبریزی
خواننده ای به نام عماد کاظم زاده:
عجب زندانه مى بخشى, چه بى رحمانه مى بخشى
چه فکرى کردى اى حافظ,چنبن شاهانه مى بخشى
خواننده ای به نام احمد حافظیه (زخمی):
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل مارا
به خال هندویش بخشم همه دنیا و عقبا را
هر آنکس چیز میبخشد چنان وهاب میبخشد
نه چون حافظ که میبخشد سمرقند و بخارا را
و یا صایب که میبخشد سر و دست و تن وپا را
و یا آن ترک تبریزی تمام روح و اجزا را
سمرقند و بخارا را, سرو دست و تن و پا را
تمام روح و اجزا را وبال گردن است ما را
به حق شایسته میباشد همه دنیا و عقبا را
سواد خال آن ترکی که روشن کرده دل ها را
خواننده ای به نام محمدرضا انصار
تو ای حافظ چه میبخشی براه ترک شیرازت
که او بادیگری میخندد اکنون در بخارایت
اگرآن ترک شیرازی بدست ارد دل مارا
بیفتم من بدنبالش کنم ناقص سر او را
خواننده ای به نام پرویز شاه:
اگـــــر آن دلبـــــر رعنـــــا بدســـــت آرد دل ما را
چسان بخشم همه اجزا را که لطف کرده خدا ما را
نــــه زر دارم نــــه زیـــور نه مــــلک دارم نه اختر
که همه ذرات عالم میشود مربوط خداوند توانا را
نه من پادشاه دهرم که همه در حیز ضبط من
نه چون حافظ لسان الغیب خدابخشیده مقام او را
اگر حــــافظ میبخشد همچو شهنشاه میبخشد
که مدام بوده قرین رب , خداش بخشیده ثریا را
کجا باشد مرا مال دنیا بخشیدن بهر دلبـــر طناز
اگر جان هم فشانم من بر او ندارد ارزش نگاهش را
در این سده بیست و یک همه عشاق مجازی اند
ندیدم عاشق راستین ز شعف بخشد روح ومعنی را
چرا ملحد شود شاعر که بخشیده روح و معنی را
کـــه با این بخشش نیکـــو فکنـــــده شور دلها را
مبخش پرویز این و آن اگر خواهی شوی رستگار
اگر روح و روان بخشی چه پاسخ میدهی کبریا را
خواننده ای به نام رضا چاوشی زاده:
اگر آن چشم زیبایش به دست آرد دل ما را
بدو با جان و دل بخشم ثواب و خیر دنیا را
سمرقند و بخارا و سر و دست و تن و پا و تمام روح ومعنا هم
درین دنیا به کار آید من آن بخشم که گیرد دست او در روز رستا را
خواننده ای به نام سید علی اکبر موسوی آبملخی:
اگرآن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
بخال هندوش بخشم سمرقند و بخارا را
نه چون ظاهرگرایانی که در بند قلم مانند
بعین و لام و یای و ساق و کا و بای دنیا را
همه عالم برایم چون سمرقند و بخارایی
بچشم عشق باید دید نگر آخر تو معنا را
تمام هستی ام باشد فدای زلف مشگینش
بخال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را
خواننده ای به نام امیرحسین اکبرپور:
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل مـــــارا
عجب بختی به او رو کرد،نمیکرد فکر اینجـارا
میـــدانم نمیگنجد ز خوشحالی در پوستش
بگذارید که خوش باشد همین چند روز دنیارا
من نمیدم وعده سرخرمنی چون حافظ و صائب
به سان وعده ی دست ها و پا ها و بخـارا را
بیا بنشین به پای گفتمان بینیم چه میخواهی
فــقــط باید یکی را برگزینی : خر یــا خرما را
خواننده ای به نام معصومه فراهانی (قاصدک):
اگر آن شاه رستاخیز بدست آرد دل ما را
تن و جان را فدا سازم ببازم دین و دنیا را
اگر بر ملک دل آید نگه بر چهره ام ساید
تن وجان سهل می آید دهم انفاس عیسی را
نکورویان شیرازی ،عراقی، ترک یا تازی
چو گل ، برخاک می افتند چو بینند یار والا را
سمرقند و بخارا نه ، سر و دست و تن و پا نه
تمام آسمانها نه ، ببخشم آینه ها را !
خواننده ای به نام کیان افروز - زرقان:
منم آن ترک شیرازی همان سرو بلند بالا
همان که خال هندویش ندارد در جهان همتا
همان دلدار شیرازی که حافظ ! دادمت بازی
چه ولخرجی !!که بخشیدی سمرقندو بخارارا
سمرقند وبخارارا از آن شاه میدانند
نثار مقدمم سازید شهنشاهی عالم را
خواننده ای به نام بیدار:
اگر آن ترك شيرازي بدست آرد دل ما را
چه خواهم كرد من زان پس،به پشت سر سخنهارا
مرا عهد و عيالي و وفوري از نبايد ها
اگر دل را برد از من ،جوابم چيست آنها را
عيالم گر شود آگه ،ز عشق ترك شيرازي
بسازد خار آن ترك و كند بردار پس مارا
چو حافظ من ببخشايم سمرقند و بخارا را
و چون صائب دهم آسان سرودست و تن و پارا
ولي دل را نمي دانم،به تدبيري بگو جانا
بسازم نيك فردا را ؟؟؟كنم آماده حلوا را؟؟؟
خواننده ای به نام مملی اسطخدوسی:
اگر آن دخت شیرازی باشد پولدار باباش قاضی
برایم میخرد هر آن سوزوکی واس ماشین بازی
اگر آن دخت شیرازی نخواد از من پول و ماشین
برایش میخرم هر روز فلافل با سس آشین
اگر آن دخت شیرازی نیاد با من تو این ماشین
منم بستم فلنگم را از اینجا تا پکن تا چین
اگر آن دخت شیرازی ب خم آرد دل مارا
ب تاز ابرویش بخشم تمام عشق پاکم را
*
با تشکر از فرشته شهراز عزیز
*

Samstag, Januar 28, 2017

در ادامه مشاعره بین سیمین بهبهانی ، ابراهیم صهبا ، رند تبریزی

عتاب "شمس الدین عراقی" به
"رند تبریزی" : ای رند تبریزی چرا . . این ها به آن ها می کنی
رندانه می گویم ترا ،کآتش به جان ها می کنی
ره می زنی صهبای ما ، ای وای تو ای وای ما
شرمت نشد بر همرهان ، تیر از کمان ها می کنی ؟
سیمین عاشق پیشه را . . . . گویی سخن ها ناروا
عاشق نبودی کین چنین ، زخم زبان ها . . می کنی
طشتی فرو انداختی ، بر عاشقان . . . خوش تاختی
بشکن قلم خاموش شو ، تا این بیان ها . . می کنی
خواندی کجا این درس را ، واگو رها کن ترس را
آتش بزن بر دفترت ، تا این گمان ها . . می کنی
دلبر اگر بر ناز شد ، افسانه ی . . . پر راز شد
دلداده داند گویدش . . . باز امتحان ها می کنی
معشوق اگر نرمی کند ، عاشق از آن گرمی کند
ای بی خبر این قصه را ، بر نوجوان ها می کنی ؟
عاشق اگر بر قهر شد ، شیرین به کامش زهر شد
گاهی اگر این می کند ، بر آسمان ها می کنی ؟
او داند و دلدار او ، سر برده ای . . . . در کار او
زین سرکشی می ترسمت ، شاید دکان ها می کنی
از "بی نشان" شد خواهشی ، گر بر سر آرامشی
بازت مبادا پاسخی ، گر این . . زیان ها می کنی
*
مشاعره در اینجا
*

Donnerstag, Januar 12, 2017

جام شراب - غفار حسین نژاد "رافغ "

جام شراب 
تقدیم به شما و به آذری زبان های عزیز- غفار حسین نژاد "رافغ " گـرداب غميـن ايچـره سالـوب سـان مـنِ زاري
محنت ده يـاشـاتمـا منـي ، بَسـدي ، سنـي تاري
غربت ده گوزوم ،گوزلويوري نامه وي اي گل
يـاز نـامـه منـه ، تــرك ائلـه مـه نـامــه نگـاري
دوستـلار منـه تحقيـريلـه ريشخنـد ايليوب لار
عشقينده منيم دشمـن و دوستـون نـه چيخاري
ائتـدي مني او خـانه خراب ، سينه سي اوسته
ساپ ساري يوزوم ئوزگَني گوردوقجه قيزاري
ايستيـردي مني نـاز ائلي يـه ، ئوز ئوزه قويدي
گـوز ياشـي توكولـدي ، ائلـه دي قـان اونگاري
زاهـد ، منـه بيـر جام شـراب ، ايلـه دي اتحـاف
گـوردوم ينـه او جـام شـراب دا ، گـول عـذاري
گه ل "رافغه "بير چاره ائله ،عومرو قوتاردي
گوزياشـي توكيـر صبحـه تكين هـر گئجه ياري

غفار حسین نژاد "رافغ "
ترجمه :
در میان گرداب غم و درد مرا انداخته ای
راضی نباش در میان محنت و اندوه زندگی کنم بس است ترا بخدا
در دیار غربت چشمان حسرت کشیده ام منتظر نامه های توست ای گل من
برایم نامه بنویس لااقل این نامه نگاری را ترک نکن
دوستانم در این عشق دائما مرا ریشخند و مسخره میکنند
در عشق خاکستر شده ات فرقی میان دشمن و دوست نیست
مرا خانه خراب کرده و به خاکسترم نشانده است
هروقت می بینم رقیب روی سینه اش خوابیده رخسارم زرد زرد میشود
می خواست نوازشم کنه رویش را بصورتم گذاشت
خون از مرگانم فروچکید و صورتش را خونین کرد زاهد برایم جام شرابی هدیه کرد
در آن جام شراب باز هم عکس آن گلهذار را دیدم
بیا به این "رافغ " بیچاره چاره ای بکن
هر نیمه شب تا سحرگاه بیاد عشق برباد رفته ات اشک میریزد
*

Dienstag, Dezember 27, 2016

یاتیبدی - آیریلماز

نام شاعر : آیریلماز
بیر گون یولوم دوشدو مزارستانا
ائله حس ائیله دیم دوران یاتیبدی
گؤردوم انسان لاری سس سیز سمیرسیز
بیلدیم درد قورتاریب درمان یاتیبدی
سؤیکه دیم بیر داشا ناتوان دیزی
زیارت ائیله دیم آخیر اؤومیزی
گؤردوم دار قبیرده ظالیم چنگیزی 
ائیلییب دونیانی ویران یاتیبدی
ایسته دیم قاییدام ایاق دایاندی
باخدیم بیر قبیره اوره ییم یاندی
دونیانی ترک ائدیب بیر آز زماندی
یار وصلین گؤرمه میش جاوان یاتیبدی
هیرس دن دیشلریم بیر بیرین یئدی
گؤزوم گاه آغلادی گاه گولومسه دی
داشین اوستونده کی یازیلار دئدی
شاعر آستا یئری انسان یاتیبدی
ال قانا بویادی دیشیم دوداغی
هر نه دن چتین دی اولاد فراغی
گؤردوم بیر قبیرده خیردا اوشاغی
آناسیننان اوزاق گریان یاتیبدی
اویما بو دونیانین پیس مرامینا
دونیا سلیمانلار دچکمیش کامینا
یولچو طعنه وورور شاه مقامینا
آقادان یوخاری چوبان یاتیبدی
اوردا هیتلر دوروب جنایت ائتمز
یولداش یولداشینا خیانت ائتمز
یوخسوللوق بیر کسی خجالت ائتمز
توپراق ایچره هامی یکسان یاتیبدی
توپراق لار آلتیندا ارییب بدن
گلمه ییم ندن دیر گئتمه ییم ندن
بیریسی تاپمییب اوش قاریش کفن
قارانلیق مکاندا عریان یاتیبدی
اوردا نه جلاد وار نه دار آغاجی
قارداشین تانیماز اوردا خان باجی
دؤنوب یار یارینا باخماز قئیقاجی
اداسیز عشوه سیز جئیران یاتیبدی
اوردا درک ائتمه دیم پاییزی یازی
بیر یئرده قویلانیب اوغروینان قاضی
توپراغ آلتدا گؤردوم من آیریلمازی
گلیب گئتمه یینه حئیران یاتیب دی

Mittwoch, Dezember 14, 2016

یئتدیم من - احمد شوقی تبریزی

حقیقت مجلسنده ساقی دورانه یتدُوم من
الیندن عشق جامین نوش ائدیب می دانه یتدیم من
کیروُب خمخانیه تا غرقیۀ کرداب می اولدُوم
سناسن قطره یم کوُیا که بر عُمانه یتدُوم من
مصفا ائیلدوم دل کوزکسین دُنیا غُبارندن
ائدوب کسب کمال اھل دل عرفانه یتدوُم من
دیوب اشعاریلر موزون فضولی انوری سعدی
کُوروب کان ایچره لعل کوھر مرجانه یتدوم من
ادب دستیله دوتدُوم بر معلم دامنین اما
حروف ھجا دن درسیم آلوب قرآنه یتدوم من
آچوب مکتُوبده باب فلک بُرجین کواکبله
اوخویُوب شمس ماھنک سرّینی کیوانه یتدوم من
کلوُب سردار سودا اولزمان باشمده جا دوتدی
سُوار اوُلدوم سمند عشقه بیر میدانه یتدوم من
کزرکن دشت ھامونی دُوچار اولدوُقجا مجنونا
شکستھ حال کُوردوم اوُل تنی عریانه یتدوم من
دُوشوپدر لیلی دن آیرو یانوب داغ فراقیلا
اوُلوُپدور ھمرھی وحشی دلی سوزانه یتدوم من
دمادم یاش توکوب سیلاب ایدوُپدور کوهُ صحرانی
پوُزولمش جیکری ھم دیده سی کریانه یتدوم من
نظر سالدوُم ینه بو دیره بر چشم تاسفله
کھ کوردُوم بکلمیش فرھاد بر غمخانه یتدُوم من
دُوزتمش دشت تیشیلھ دریغا بیستون بیجا
یخلمش طاغ کسرانک سنق ویرانه یتدُوم من
ایدُوب بر خدعھ ویرمش صورت نقشینی شیرینھ
قلوب اغیار اوُزیچون کوھکن نادانه یتدُوم من
غرض بو ذال دُنیاده ایشتکج فوت شیرینی
ھلاک ایتمش اوُزین تیشیلھ اوُل بیجانه یتدُوم من
ولاندم
بو فناده حالیا اوُلدوم دل ناشاد
مدام بر شاد اولان دل کُورمدوم ھر یانه یتدُوم من
یتوب دی رحمتین ھم روزکاره ایلمش اظھار
اَسُر بادُ خزان کمراه ایدن طغیانه یتدوم من
واروب تا بخت نافرجام الندن سیر باغ ایتدُوم
نھالین کورکج افسرده اتُوب کلستانه یتدوم من
دکُوب صرصر بُرھنھ شاخ کلنی سبزه نی ایتمش
کیم اوُلدم کلشن ایچره نوح کورن طوفانه یتدوم من
چمن کُلرخلرین پامال ایدوپدور زیر کلپنده
دُوشنمش خشت زرین ایلھ بیل کلخانه یتدوم من
آلوپدور لالھ ننک بورکین باشنندن قویدی سرکردان
پریشان ایتمش اَوراغین ، کُلی خندانه یتدوم من
کفنلنمش کُوروب دھرنک فناسین نرکس شھلا
عدم خابیله ، اوُیمش کُوزلری مستانه یتدوم من
شقایق داغ کوکسنده آچلمش یاره تن نسرین
خزان اودیلھ دُوتمش ھر یری بریانه یتدُوم من
بنفشھ یاسمن سنبل سوسن فرسوده حیرتدن
چکنده ھر یری مجروح تن نالانه یتدوم من
سرُود ایتمز قالُوپدور عندلیب بینوا اَبسُم
یانار کل فرقتنده آتش ھجرانه یتدُوم من
بسا کوز کوردی خرچنک عالم اشیایه جورین چوخ
اوُروب تیغیلھ سُوزلر چُون فلک کردانه یتدُوم من
نھ عادتدور دیدیم ادنا پرستلیک سنده ای سُفلی
سُوَرر ذوق صفا دورنکده ھر دونانه یتدُوم من
کرفتار ایتمش سن یُوز مُحنتھ دآئم خردمندی
آچلمز کونکلی بر اعلا اولان انسانه یتدوم من
نَدور بُو طبع کجلک روُینی آچدنک بنکا مادام
جھانده ھر ایشی اقدام ایدُوب نقصانه یتدوم من
قلوُپدور
جسمی آماج تشنیع اُوخنه ھر کس
تَنِمغھ اوُردیلر تیر ستم آمانھ یتدوم من
ترحم چاغی کلدی شوقیه ای قادر یکتا
بلا وُ درد محنت چکمکیله جانه یتدُوم من
کونکل بُو درده امید ایلھ باش قوی یُوز سوروب خاکه
یقین بیل صدق دلدن جان ویروب جانانه یتدوم من
یتشدی بر ندا کوشمقه ھاتفدن که غم چکمه
بحُمدلله غمو درددن چیخوب درمانه یتدوم من
نهخوف اُول نار دوزخدن محمدور شفاعتچیم
کرم کانی عدالت معدنی سُلطانه یتدوم من