Donnerstag, April 12, 2007

ایندی بیلدیم


بیر زامانلار قیشدا منه باهاردی
هئچ بیلمزدیم کولک نه دی ، یاغیش نه
گئنج لییمی ایللر چالیب آپاردی
ایندی بیلدیم بو یوللاردا یوخوش نه
...
هئی قالخیرام ، بو یوخوشون سونو یوخ
حسرت اودو هئی یاندیریر سینه می
سئوینجیمین ف کدریمین سانی یوخ
هارا یازیم بو سئوینجی بو غمی
...
بعضن قونار سئوینجیمه غم توزو
بعضا جوشار ، سئوینجیمده چاغلار هئی
من تبریزه ، تبریز منه تامارزی
ایکی حسرت بو کؤنولده آغلار هئی
...
کؤورولدیرم هر ده ن چیچه یی گولو
دؤزومومده هرده ن چاتمیر دادیما
نه زامان کی ، اوفوقده دان سؤکولور
تبریز دوشور ، آنام دوشور یادیما
...
شاعر : مدینه خانیم گلگون
...
یک زمانی زمستان نیز برایم بهار بود
هیچ نمیدانستم برف چیش ، باران چیست
جوانیم را سالها غارت کرده و بردند
حالا فهمیدم در این راهها ناهمواریها چیستند
...
هرچه بلند می شوم این ناهمواریها تمام شدنی نیستند
آتش حسرت سینه ام را می سوزاند
نشانی از خوشحالی و غم من نیست
ااین غم و شادی را کجا بنویسم
...
بعضی اوقات روی شادیم گرد غم می نشیند
یعضی اوقات شادیم می جوشد ومی خروشد
من در حسرت تبریزم و تبریز در حسرت من
دو حسرت در این دلم گریه می کند
...
گه گاهی گل و غنچه را می گریانم
تحملم نیز به دادم نمی رسد
هنگام طلوع شفق
تبریز و مادرم به یادم می افتند

Keine Kommentare: