بسوزد - حیران خانیم

از سوز دلم چمن بسوزد
سرو و گل و نسترن بسوزد
آهی بکشم که از تف آن
هم سنبل و هم سمن بسوزد
چون آتش دل شراره ریزد
از شعله لب دهن بسوزد
احوال دلم بگو به دلبر
شاید که دلش به من بسوزد
شیرین صفتی کجاست کاو را
دل بر غم کوه کن بسوزد
حیران ز فراق ناله کم کن
ترسم که به لب سخن بسوزد