کوسوب مندن
آی
شهرتیم، شانیم مینم
حالی پریشانیم، منیم
کوسوب من دن، ئوزگه لردن
منی سوروشانیم منیم
سن
دؤن سنده، من دؤنمه رم
گونش سؤنر من سؤنمه رم
عذابیندن دئیینمه رم
وار بویله نشانیم منیم
بیرآزجا صبر ائله ای یار مهربان گلیرم
سنین یولوندا فدادیر بو جسم و جان گلیرم
وفالی بلبلونم حسرت جمالینله
چمن چیچکلری تک باغریم اولدو قان گلیرم
منه تسلی وئرن بیر سنین خیالیندیر
او دیلبره حالیم ائدین بیان گلیرم
بهشت اولا غربت گئنه جهنم دیر
وطن محبتی وئرمیر منه مجال گلیرم
منیم بو حالیمی « واحد » نیگارا تئز یئتیرین
اونودماسین او یار هر زامان گلیرم
سن
گیزله دیب گول اوزونو
گل قارالما گونوموزو
سؤز ائیله ییب هر سؤزومو
کوسوب، باریشانیم منیم!
*
ای شهرت و شان من
حال پریشان من
ای که قهر می کنم و مرا
از دیگران می پرسد من
تو هم روی برگردانی من از تو روی برنمی گردانم
آفتاب غروب کند من غروب نمی کنم
از عذابت شکوه نمی کنم
اینگونه نشان دارم
...
ای یار مهربان یک کمی هم صبر کن می آیم
این جسم و جان در راه تو فداست می آیم
بلبل وفادارت هستم در حسرت جمالت
دلم مانند بلبلان چمن خون شد می آیم
مرا تنها خیال تو تسلی می دهد
حالم را به دلبر دیگری بیان نکن می آیم
غربت اگر بهشت باشد باز هم جهنم است
عشق وطن امانم نمی دهد می آیم
واحد این حال مرا به نگارم زود برسان
آن یار همزبان فراموشم نکند می آیم
...
تو روی گلت را پنهان می کنی
بیا روز روشنم را تیره نکن
ای که از هر سخنم حرفی درآورده
از من قهر کرده من
تو هم روی برگردانی من از تو رو برنمی گردانم
خورشید غروب می کند من غروب نمی کنم
از عذابت شکوه نمی کنم
اینگونه نشان دارم من
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen