Donnerstag, Februar 27, 2014

سئچیلمیش اثرلر ، بیر گؤی قدر غم - عبدالقادر بلوچ

 
1
دارم دنبال کسی می گردم
که مرا بشناسد
من
در
خاطره ای
گم شده ام
*
بیرینی آختاریرام منی تانییا
من بیر
خاطیره ایچینده
ایتمیشم
*
2
ساحل ، گسترده در خیالم
دریا ، مرده در چشمانم
من در حسرت شنا
شانه به شانه ی موج درد می روم
*
ساحیل منیم خایالیما سه ریلیب
دئنیز ، گؤزلریمده اؤلوب
من اوزمه نیسگیلیله
آجیلار دالغاسیلا چیین به چیین گئدیرم
*
3
لب هایم
دروغ را می خندند
دلم
راستی را گریه می کند
*
دوداقلاریم
یالانا گولور
اوره گیم
دوغرویا آغلیر
*
4
آویزانم
از آخرین شاخه ی امید
بوی طوفان می اید
*
آسلانیخلی یام
اومودون سون بوتاغیندان
فیرتینا قوخوسو گلیر
*
5
زندگی تکرار مردنها نیست
حوصله ات را پیدا کن
ترانه های زیادی برایت خواهم خواند
من از نک انگشتان تو خواهم چکید
*
یاشام اؤلمک لرین تکراری دئییل
حوصله یه گل
سنه چوخلو ماهنی لار اوخویاجایام
من سنین بارماقلارینین اوجوندان داماجایام
*
6
داستانهای زیادی در من مرده اند
من
در
داستان تو نفس می کشم
*
من ده چوخلو ناغیللار اؤلوبلر
من سنین ناغیلیندا یاشییرام
*
7
از خستگی
تشنه ام
برای یک لیوان مردن
*
یورغونلوقدان
سوسوزام
بیر بارداق اؤلومه
*
8
در کوچه پس کوچه هایی گم شده ام که
نگاه تو آن جا
خورشید است
من بد سرانجامی ام را گریه می کنم
*
ائله بیر کوچه لرین ایچینده ایتمیشم کی
اوردا سنین باخیشین
گونش دی
من آنلیمین آجی یازیسینا آغلیرام
*
9
دو سه گام مانده
من افتاده از پا
تو بیا
*
ایکی اوچ آددیم قالیب
ایاقدان دوشموشم
گل
*
10
تنها نیستم
خاکستر سیگارت
غنیتمی است
بی حضور تو
*
یالقیز دئییلم
سیگاریوین کولو
سنین یوخلوغوندا
بیر غنیمت دیر
*

از کتاب یک آسمان اندوه - عبدالقادر بلوچ 
*

1 Kommentar:

ندا - خلاصه و خواندنی hat gesagt…

سلام
ای بر سر بالینم افسانه سرا دریا! / افسانه عمری تو باری به سر آ دریا. / ای اشک شبانگاهت آيینه صد اندوه / وی ناله شبگیرت آهنگ عزا دریا. / با کوکبه خورشید در پای تو می میرم / بردار به بالینم دستی به دعا دریا! / امواج تو نعشم را افکنده درین ساحل / دریاب مرا دریا دریاب مرا دریا. / زان گمشدگان آخر با من سخنی سر کن / تا همچو شفق بارم خون از مژه ها دریا. / چون من همه آشوبی در فتنه این طوفان / ای هستی ما یکسر آشوب و بلا دریا! / با زمزمه باران در پیش تو می گریم / چون چنگ هزار آوا پرشور و نوا دریا. / تنهايی و تاریکی آغاز کدورتهاست /خوش وقت سحرخیزان وان صبح و صفا دریا. / بردار و ببر دریا این پیکر بی جان را / بر سینه گردابی بسپار و بیا دریا. / تو مادر بی خوابی من کودک بی آرام / لالائی خود سر کن از بهر خدا دریا. / دور از خس و خاکم کن موجی زن و پاکم کن / وین قصه مگو با کس کی بود و کجا؟ دریا! ( فریدون مشیری - مروارید مهر - 1355)