Sonntag, August 04, 2013

حیران خانیم

دئییرلر آذربایجان شاعیری حیران خانیم فتح علی شاه زامانیندا یاشییردی. ایرانلا روسون آراسیندا جنگ دوشجه یین ، نیشانلی سی دا جنگه گئدیر اما نه یازیق کی بیرداها قاییتمیر. حیران خانیم عؤمرونون سون گونلرینه جاق نیشانلی سینین قاییتماغی اومیدیله یاشاییب اونون حسرتینده شعر لر یازیب. بو شعرلر همی فارسی و همی آذربایجان دیلی جه یازیلیب.
*
می گویند شاعر آذربایجانی حیران خانم در زمان فتح علی شاه قاجار می زیست . با آغاز جنگ های ایران و روس نامزدش عازم جبهه های جنگ می شود و هرگز برنمی گردد و تا آخر عمر چشم به راه نامزد و با امید بازگشت او سخن سرائی می کند
...
ای صبا ، ای مرغ فرخ فال من
گر زتو پرسند یاران حال من
گو که آن بیچاره ، بی خانمان
از فراق دوستان شد ناتوان
گر ز سر پرسند ، گو شد پایمال
سوخت تن از حسرت روز وصال
گر ز جان پرسند ، گو رفت از میان
از فراق ماه روی دوستان
گر ز دل پرسند ، گو گردیده خون
از ستمهای سپهر واژگون
گر بپرسند چشم او را هست نور؟
گو ، از هجران یاران گشته کور
گر ز لب پرسند ، گو خاموش شد
چونکه زهر هجر بر او نوش شد
*
 بیر نئچه رباعی فارسی دیلینده حیران خانیم دان

گل را چه کنم روی تو از گل بهتر
زلف سیهت ز جعد سنبل بهتر
از حق مگذر که ناله حیرانت
صد مرتبه از شورش بلبل بهتر
*
ای ترا روی گل و بوی گل و گیسو گل
شد شکفته به برت هر طرف و هر سو گل
از فراق مه روی تو ایا حور لقا
می زند هر نفسی فاخته سان کوکو گل
*
زلف سیه تو ای گل گلزارم
گیرنده نگاهت ای پری رخسارم
بربود ز من هر دو قرار و آرام
از خال لبت گذشت کار از کارم
*
آن زلف سیاهت ای ملک منظر من
خال لبت ای ماه پری پیکر من
چشمان سیاه مستت ای دلبر من
بربود قرار از دل و هوش از سر من
*
ای ماه پری پیکر و فرخنده خصال
دیدی که چه کردند به من روز وصال
بربود ز کف جان و دل و صبر و قرار
آن چشم سیاه و مست و زلف و لب و خال
*

Keine Kommentare: