Sonntag, Mai 06, 2007

تؤکرم ز بس اؤزه گؤز یاشیم


تؤکرم ز بس اؤزه گؤز یاشی
گئجه گوندوز آه و فغانیلن
یویارام بو صفحه دن عاقبت
آدیمی بو اشک روانیلن

*
بو طریق عشقده درد دل
منیلن همیشه هماش اولوب
دؤزرم قویوب گئچه بیلمرم
وار اونون رفاقتی جانیلن

*
نه دیزیمده تاب و توان قالیب
نه بلایه دؤزمگه جان قالیب
نه اجل گلیر منی قورتاریر
نه گونوم گئچیر گذرانیلن

*
نه گؤزومده وار یوخی یاتماغا
نه دؤزوم نیگاری اویاتماغا
گئجه صبحه دک دئییب آغلارام
یانارام بو سوز نهانیلن

*
هانی جان آلان کسه یانیمی
گله رحم ائده الا جانیمی
یازیغام نئجه نیگران قالیم
بئله دیده نیگرانیلن

*
بو کمند عشقه اگر دوشه
قوجالار دیه للر جوان اولور
نییه من جوانیکن اولموشام
قوجا بس بو عشق جوانیلن

*
من اگر بو یولدا اؤلم منی
سر کوی یارده دفن ائدین
بیری قبریم اوسته اگر گله
تانیسین منی او نیشانیلن

*
بو اومیدیلن بوکولوب قدیم
کی اولام نگاریله هم نشین
اوخ آتان بو نکته نی تئز بولور
اوز اوخی آتاللا کمانیلن

*
باشیمی کسنده او نازنین
منی قویمایین ال ایاق چالیم
بو خجالته دؤزه بیلمرم
بویانا اگر الی قانیلن

*
نه قدر رضایه دئدیم رضا
بو نیگاره باغلاما بئل دئدی
بئله رسم دیر سودیلن گلن
گرک عاقیبت چیخا جانیلن
...
شاعر : میرزا رضا صراف
...
به فارسی
ز بس اشک چشمم را روی گونه ام می ریزم
شب و روز با آه و افغان
آغشته می کنم عاقبت در این صفحه
اسمم را به اشک روانم
در این طریق عشق ، درد دل
با من همیشه همنشین شده
تحمل می کنم و نمی توانم بروم
او با جانم رفاقت دارد
نه در زانویم تاب و توان مانده
نه برای تحمل بلا جانم مانده
نه اجل می اید کارم را تمام کند
نه روزم خوش می گذرد
نه در چشمانم خواب هست
نه دلم می آید نگارم را بیدار کنم
شب تا صبح می گویم و می گریم
با این سوز نهان می سوزم
کو عزرائیل که کنارم بنشیند
رحم کند و جانم را بگیرد
بیچاره ام چگونه نگران بمانم
با این دیده نگرانم
اگر به کمند این عشق گرفتار شود
می گویند پیرها جوان می شوند
چرا من در این جوانی شده ام
پیر ، پس با این عشق جوان
من اگر در این راه بمیرم
مرا در سر کوی یارم دفن کنید
اگر کسی سر قبرم بیاید
مرا با این نشان بشناسد
با این امید قدم خم شده
که با نگارم همنشین شوم
تیرانداز این نکته را بهتر می داند
که تیر را با کمان می توان درست به هدف زد
وقتی آن نازنین سرم را می برد
اجازه ندهید هنگام جان کندن زیاد تکان بخورم
این شرمندگی را نمی توانم تحمل کنم اگر دستش خون الود شود
هر چقدر به رضا گفتم ، رضا
به این نگار پایبند نشو گفت
رسم این است آنچه با شیر می آید
باید سرانجام با جان بیرون رود

Keine Kommentare: